Per ongeluk eindigde ik in een betoog met een knip oog.

Genadeloos. Het geluid van de wekker is genadeloos in de ochtend. Ik breng met moeite mijn hand naar mijn telefoon om het alarm uit te zetten. Slaperig stap ik uit mijn bed om naar de badkamer te lopen. Ik zet de douche aan en hete lucht vult de badkamer. Buiten is het koud en donker. De ramen beslaan door het hete water, mijn hoofd wordt er alleen maar helderder van. Na de verfrissende douche volgt het ochtendritueel, het woord zelf verraad het al, ik heb dit te vaak gedaan. Wanneer ik de deur uitstap mis ik de warmte van de douche. Koude lucht ontvangt me buiten alsof we een slechte onderlinge relatie hebben. Ook is het stil, ik hoorslechts mijn eigen voetstappen en in de verte auto’s rijden. Hoe dichter ik bij het station kom hoe meer mensen ik zie en des te meer geluid er ontstaat. Voor de trein zie ik de nachtmerrie van iedere treinreiziger: een basisschool die met meerdere klassen op schoolreis gaan met de trein. Samen met de tientallen kinderen stap ik de trein binnen. Ik weet nog net een plekje te bemachtigen en plof neer. Tegenover mij gaan twee meisjes zitten, naast me zit een meisje met een grote legertas. Een van de twee meisjes droeg een blauw hoedje. Ze keek me aan en glimlachte. Ik glimlachte terug. “Kijk ik ben een stewardess!” zei het meisje trots. “We gaan naar Schiphol.” 

"Jullie gaan zeker op schoolreisje?" vroeg ik aan het meisje, natuurlijk wist ik het antwoord al.

Het meisje knikte trots. Vervolgens wend ze zich tot het meisje naast me. 

"Jij bent geen stewardess, die hebben niet een legertas." zei het meisje op haar kinderlijke manier van praten. 

Het meisje naast me lachte. “Nee klopt. Ik zit in het leger.” Vertelde ze de kleine stewardess. 

Er zijn vast ouwe lullen die dat vreemd vinden, meiden in het leger. Geinig vind ik dat dan. Met de winnaressen van Expeditie Robinson in mijn achterhoofd, al vier jaar op rij winnen vrouwen. Hoezo lichamelijk zwakker? Robinson gaat om mentaal sterk zijn en slim spelen? Prima, kunnen vrouwen daar ook nog wat van. Het leger is natuurlijk iets anders dan een lullig tv programmaatje maar alsnog. Het is leuk om te zien. Net als dat ik nu in de trein zit met een meisje uit het leger en het kleine meisje dat later stewardess wil worden. Ten minste, dat is wat ik denk. Misschien is ze vandaag wel gewoon verkleed omdat ze het hoedje zo leuk vind en wil ze eigenlijk piloot worden. Ik word in ieder geval geen van beiden. In het leger ga ik ook niet.

Zoals al in de titel vermeld, mijn verhaaltje eindigde in een soort betoog. Maar wel met een knipoog!
Kijken jullie ook Expeditie Robinson? En zo ja, wie denk je dat gaat winnen dit jaar?

MONDAY FUNDAY

De titel is misschien iets te enthousiast, dat geef ik toe. Voor mij is maandag een soort tweede zaterdag. Ik heb nooit les op maandag en zie het dan ook als een extra dagje weekend. Heerlijk ♥
Op maandag moet ik helaas wel weer aan de slag voor school en breng ik dan ook veel uurtjes door in de boeken. Meestal besteed ik tot 5 uur aan opdrachten voor school en stof dat ik nog moest lezen. Daarna ga ik hardlopen en ‘s avonds is het dan tijd om te bloggen. Ik post dit nu al om 4 uur wat bekent dat ik mijn schoolwerk snel af heb kunnen krijgen vandaag :) yay. Wat ik na een dagje in de boeken heerlijk vind is dan om een half uurtje te gaan hardlopen, wat ik dus nu ook ga doen. 

Wat doen jullie op de maandag?

Beter laat dan nooit.

Vandaag is het 7 december. Waarschijnlijk is iedereen blij dat Sinterklaas weer achter de rug is, er geen gedichten meer hoeven worden geschreven of nutteloze pietities worden gehouden op facebook. Begrijp me niet verkeerd, discussies moeten gevoerd worden maar zodra mensen gaan protesteren op het malieveld omdat ze willen protesteren en verder geen idee hebben waar de discussie over gaat, heeft niemand er meer zin in. Ik heb alweer genoeg worden vuil gemaakt aan de ophef en wil eigenlijk gewoon een simpel artikeltje schrijven over wat ik deed eergisteren. 

De helft van mijn dag bracht ik door op stations en in treinen, dit alles door de zogenaamde “Sinterklaasstorm” (nee, dit woord heb ik niet zelf bedacht, thank god. Dat doet de media voor ons.) Het woord klinkt leuker dan dat het daadwerkelijk was. Maar uiteindelijk na uren treinen en omreizen was ik thuis. Ik heb sinterklaas gevierd met mijn familie.

Wat heb ik van de goed heilig man gekregen?
Een hardlooplegging en de grootste verassing: de biografie van Churandy Martina. Zelf weet ik niet zo goed waarom de Sint mij de laatste heeft gegeven. Zou dit een hint zijn? Ziet de sint potentie in mij om ook ooit op de Olympische Spelen te komen? Ik denk het niet, maar ik heb wel weer een beetje leesvoer wat totaal afwijkt van wat ik zelf zou uitkiezen, wat het weer leuk maakt! Maar het leukste aan Sinterklaas blijft het geven van cadeaus, niet het krijgen. Tenminste dat vind ik. 

Hoe was jullie Sinterklaas?

New In + een bedankje!

Hey allemaal,

Vandaag heb ik voor jullie weer een aantal nieuwe items in mijn kledingkast! Maar eerst wil ik jullie bedanken voor het volgen mijn blog op bloglovin! Ik twee weken ben ik van 0 naar 100 volgers gegaan en dat vind ik echt super tof! Maar nu verder met mijn update!

Decemberochtenden.

Onder het mom wat moet je anders doen wanneer je anderhalf uur vertraging hebt. 

De wekker die te vroeg gaat. De zon die nog verlegen is in de vroege ochtenduren waardoor het buiten nog donker is. Dageraad. Morgenrood. De koude, kille lucht die je genadeloos tegemoet komt wanneer je de deur uitstapt. Je probeert weg te duiken in je sjaal. Ruiten moeten worden gekrabd. Het zien van je warme adem in de koude buitenlucht. Overvolle, met kerstversieringen gesierde stations vol wachtende reizigers. Ze dragen winterjassen, bontkragen, sjaals, handschoenen. Kouden handen, rode handen, handen die tintelen wanneer je een warme trein binnen stapt. Maar ook rode neuzen, loopneuzen verschijnen in de straten. En gefronste wenkbrauwen door de kou op gelaten. Hete koffie wordt gedronken en gebruikt om de handen enigszins te warmen. Er wordt gelezen in de kranten over sinterklaas en kerst. Gesprekken gevoerd over surprises, cadeau’s, kerstdiners en nieuwjaarsplannen. En er wordt geschreven over deze typische winterse ochtenden. 

Decemberochtenden. 

Kleine stapjes voor ontwikkeling.

"Schrijf vanaf vandaag elke dag een klein stukje, dan heb je aan het eind van je studietijd een boek geschreven." Dat was het advies van Wim Daniëls aan het begin van het collegejaar aan alle eerstejaars studenten. Deze uitspraak heb ik sindsdien niet los kunnen laten. Ikzelf ben vandaag begonnen, sorry Wim ik weet dat het te laat is, met het naleven van deze tip. 

Volgens mij is dit echt

Vallen, opstaan en pepernoten. Alles voor inspiratie.

Het schrijven van verhalen is een van mijn grote passies. Hierbij vind ik niet alleen het verhaal zelf belangrijk maar ook hoe de schrijver zijn woorden kiest, zorgvuldig zoals een schilder de kleuren kiest voor zijn schilderij, om vervolgens een prachtige compositie te creëren wat dan een echt kunstwerk genoemd kan worden. Inspiratie voor verhalen zijn in vele kleine momenten te vinden. 

Vandaag was het niet mijn geluksdag. Eerst ging

 ik finaal onderuit met mijn fiets en daarna miste ik 2 keer de trein. Eerst moest ik wachten op station Leiden en daarna nog een keer op station Zwolle„ daar troostte ik mezelf met de warmte van de HEMA (de enige plek waar je overdekt kunt zitten op het station) en pepernoten. Toen ik eindelijk in de trein zat zat ik tegenover een  man, ik schatte hem rond de 75.  Hij las een boek genaamd “Dag Afrika” en at een banaan zoals apen hem eten, je weet wel door hem open te maken aan de onderkant. Ik vroeg me af waarom hij de banaan zo at, omdat hij het echt handiger zo vind, om anders te zijn of een andere vreemde reden. Bovendien vroeg ik me ook af waarom hij juist dat boek las, vond hij het gewoon interessant? Of was hij misschien ooit in Afrika geweest? Misschien had hij er wel gewoond. Door zijn leeftijd heeft hij al heel wat kaarsjes op zijn verjaardagstaart, 4 keer meer dan ik, heeft hij waarschijnlijk al veel meegemaakt, veel van de wereld gezien, maar misschien ook niet. Ik heb de antwoorden niet. Maar al die vragen, die zijn interessant voor personages in verhalen, zelfs die kleine dingetjes zoals hoe je een banaan open maakt en waarom je dat doet.

Bij station Schiphol viel mijn oog op een stewardess die stond te wachten op haar trein. Ze werd aangesproken door een man, snel en onhandig haalde ze de oordopjes uit haar oren om de man te kunnen horen. Hij vroeg haar wat, ten minste dat is wat ik denk, dat is wat ik heb ingevuld. Meteen vraag ik me dingen af, zoals waar is de stewardess geweest en wat vroeg de man aan haar. 

Nu kom ik misschien over als een verschrikkelijk nieuwsgierig mens, dat ben ik niet. Wel hou ik ervan om me te laten inspireren door zulke momenten, door de man die een boek leest over Afrika en de stewardess die staat te wachten op haar trein. Zo, door het vallen van mijn fiets en het missen van 2 treinen, heb ik toch weer een beetje inspiratie opgedaan en was het niet voor niets. 

Liefs,

Nienke

Lovely evening

Hey allemaal,

Donderdag is mijn vrije dag. Ik had gepland om mijn dag compleet aan mijn blog te wijden… Helaas liep dit even anders. ‘s Ochtends ging ik met een vriendin naar de sportschool en toen ik ‘s middags weer thuis kwam had ik me vergist in de hoeveelheid opdrachten die ik nog voor school moest maken… too bad. De rest van de dag heb ik met mijn neus in de boeken gezeten. :( In plaats van in mijn blog. 

Het enige wat nu nog op het programma staat is: Vampire Diaries en een goed glas wijn, om straks nog een artikeltje te tikken. 

Good Night ♥

P.S. ik houuu van mijn vanille geurkaarsen. Wie kan die geur van vanille nu weerstaan. 

Waarom vriendschappen toch altijd verwateren..

"And I bet she told a million people that she’d stay in touchWell, all the little promises, they don’t mean much”

Deze lyrics van de Arctic Monkeys spreken ons allemaal denk ik wel aan. We hebben het allemaal wel eens gezegd: “We houden contact” of “We moeten echt nog een keertje afspreken”, maar uiteindelijk komt het er nooit van. Voor de zomer heb ik mijn diploma gehaald en ik merk nu al dat ik mijn vriendinnen van school nog erg weinig zie. Iedereen gaat iets anders doen en naar een andere stad. Super zonde eigenlijk dat dat je dan tegenhoudt om te blijven afspreken, maar toch komt er elke keer wat tussen. 

Gisteren hadden ik en mijn vriendinnen groep die eigenlijk al 2 jaar geleden uit elkaar is gevallen weer wat afgesproken. We zijn vooral uitklaar gevallen omdat iedereen een andere richting op ging, of naar een andere school. Maar ondanks dat wel elkaar allemaal al maanden niet hadden gezien, was het super gezellig. Echt leuk vind ik dat, dat ondanks dat je als groep al 2 jaar niet meer bij elkaar geweest, dat wanneer je dan wel weer bij elkaar bent het eigenlijk nog precies hetzelfde is als 2 jaar terug. Dat is wel een teken van goede vriendschap volgens mij. 

Het enige wat ons dan nu nog te doen staat is blijven afspreken… haha

Liefs,

Nienke

Welkom op BeautyDash!

Welkom op BeautyDash.nl! 

Is het te vroeg om te beginnen over goede voornemens? Of maakt het allemaal niets uit aangezien de pepernoten ook inmiddels alweer een maand in de winkel liggen? Ik heb eigenlijk maar een goed voornemen en dat is meer gaan doen. 

Als ik ergens een lintje voor verdien dan is het wel voor het uitstellen van werk. De hoeveelheid planningen die ik heb gemaakt en vervolgens niet heb uitgevoerd is al een lange tijd niet meer op twee handen te tellen. Mijn geluk heb ik dan ook nog mee zitten, waardoor ik totaal niet word aangezet om echt te ondernemen. Zonder enige moeite heb ik mijn middelbare school traject doorgelopen en nu na 6 jaar heb ik ook nog eens zo’n leuk papiertje met “VWO-diploma” erop. Ook de aantallen excuses die ik heb gebruikt blijven zich maar opstapelen. “Ik begin morgen wel, ik begin volgende week, ik begin wel als ik wat ouder ben”. De excuusjes blijven zich opstapelen totdat ik ze allemaal al een keer heb gebruikt. Wat me dan brengt tot waar ik nu ben: excuusloos. Inmiddels studeer ik aan de Universiteit en begin ik te merken dat het maken van planningen (en ze dan ook uitvoeren) toch wel voordelen heeft. 

Aangezien wachten tot het nieuwe jaar met je goede voornemens eigenlijk nog een excuus is om dingen uit te stellen, begin ik vandaag. Daarom schrijf ik nu dit artikel.  Bedankt voor het bezoeken van mijn blog en ik hoop dat er nog vele zullen volgen!

Liefs,

Nienke